Brand New Smile


It’s just me you are looking at
Plain and simple, just and fair
A nice lady with a ginger cat
A few friends who are worth my care

I have a honest smile to give
And a heartwarming word
Always the first to forgive
As long as it is not too absurd

My life is peaceful and serene
Nothing fancy or surreal
Just an easy going routine
So let me tell you how I feel

When my joints starts to ache
And any movement is hard to bear
When my perseverance is about to break
And I am in the depth of my despair

Trapped in a nightmare of violence
What I really want to do is scream
Drift in the middle of silence
And wish it was just a bad dream

I want to tear everything apart
With scratching nails on the board
To kill the madness of my burning heart
With the playing of a wrong chord

So if you need me and I am not there
Just wait in patience for a little while
I’ll be back, don’t know when or where
Like a phoenix with a brand new smile


Phoenix drawing ©

Narrow minded – Bekrompen


I don’t understand.

I see a healthy and well dressed young man on tv, a refugee from Syrea.
He is telling us that he left his wife and two joung children behind.
What kind of man are you to leave and not fight and protect for what is yours.
The first obligation you have is to protect.
Not run like a coward.

Ik begrijp het niet.

Ik zie een gezonde en goed geklede jonge man op tv, een vluchteling uit Syrië.
Hij vertelt ons dat hij zijn vrouw en twee jonge kinderen heeft achtergelaten.
Wat voor man ben je om te vertrekken en niet te vechten en te beschermen voor wat van jou is.
De eerste verplichting die je hebt is om te beschermen.
Niet weglopen als een lafaard.


Narrow minded – Bekrompen


If you want to be a politician, you have to make the best compromises concerning ALL of the people
of your country. Not only for a few of them. So I ask all narrowminded people to stand down. Make
room for the people who will want to rule this country with love and compassion for everybody.

Als je een politicus wilt zijn, moet je de beste compromissen maken voor álle mensen van jouw land.
Niet alleen voor een paar van hen. Dus vraag ik alle bekrompen mensen om af te treden. Maak ruimte
voor de mensen die dit land willen regeren met liefde en mededogen voor iedereen.


Responsibility – Verantwoordelijkheid



Last summer I was on vacation in the small town of Orange in the Netherlands and was amazed by the amount of refugees huddled together.
They get bored themselves to death.
There is nothing to do.
If I had nothing to do for the whole day, I’d probably be angry too.
We can not leave the responsibility of 1,400 refugees on the shoulders of 140 inhabitants.

Distribute all refugees over 393 villages: a few families and singles in every village and several in the major cities and the problem resolves itself naturally.
According to a very simple calculation, we can find a place for approximately 80 000 men, women and children.
So don’t tell me that cities like Amsterdam or Rotterdam are not able to accommodate 80 families and 80 singles.
In every village there certainly is a house empty.
In each village there is a butcher or baker who can use some help.
Maybe he can let an errand-boy earn a few pennies.
There are many schools that are about to be closed because of too few pupils, of course the refugee children can have a place there?
And if there are still not enough children to fill the school, then our teachers can surely give all those refugees Dutch language lessons?
Is that sooooo difficult?

The Dutch people don’t want to be selfish, but a fair distribution of all resources (read but also freedom).
Yes, we realize perfectly well that governing a country is not easy.
Sometimes you have to make choices that not everyone likes.
But for now it is very skewed.

We did not appoint the government to go into debt, so to be careful with the resources is a primary concern.
And I prefer to give a bit of money to those refugees who lost everything, than many millions for military action elsewhere in the world.

Is my story black / white?
Of course, but I have to start somewhere.





Ik ben van de zomer op vakantie geweest in het kleine dorp Oranje en was verbaasd over de hoeveelheid mensen op een kluitje.
Dát kan niet.
Ze vervelen zich te pletter.
Er is niet veel te doen.
Als ik de hele dag niets om handen zou hebben, zou ik waarschijnlijk ook boos worden.
We kunnen de verantwoordelijkheid van 1400 vluchtelingen niet op de schouders van 140 inwoners leggen.
Verdeel alle vluchtelingen over 393 gemeentes: een paar gezinnen en vrijgezellen per dorp en meerdere over de grote steden en het probleem lost zich vanzelf op.
Volgens een hele simpele berekening kunnen we zonder meer 80.000 mannen, vrouwen en kinderen plaatsen.
Want ga me nu niet vertellen dat steden als Amsterdam of Rotterdam niet in staat zijn om 80 gezinnen en 80 vrijgezellen te herbergen.
En in elk dorp staat er wel een huisje leeg.
In elk dorp is er wel een slager of bakker die wat hulp kan gebruiken.
Al kan hij maar een loopjongen een paar centjes laten verdienen.
Er zijn vele scholen die op het punt staan gesloten te worden vanwege te weinig leerlingen, die kinderen kunnen we daar toch gemakkelijk bij plaatsen?
En als er dan toch nog te weinig kinderen zijn om de school te vullen dan kunnen onze leraren al die vluchtelingen toch wel Nederlandse taalles geven?
Is dat nou zoooooo moeilijk.

Het Nederlandse volk wil niet egoïstisch zijn, maar een eerlijke verdeling van alle rijkdommen (lees hier ook maar vrijheid).
Ja, we realiseren ons heus wel dat een land regeren niet eenvoudig is.
Soms moet je keuzes maken die niet iedereen leuk vindt.
Maar het is nu wel heel erg scheef getrokken.

We hebben de regering niet aangesteld om schulden te maken, dus zorgvuldig omgaan met de beschikbare middelen is een eerste zorg.
En ik geef liever een beetje geld aan die vluchteling die alles verloren heeft, dan zovele miljoenen voor een militaire actie elders in de wereld.

Is mijn verhaal zwart/wit?
Natuurlijk, maar ik moet toch ergens beginnen.


Refugees – Vluchtelingen



There are not many people who can remember, but the Dutch people were also divided during the Second World War in three camps.

There was a part that not just resigned to the ‘conqueror’ and they fought back.
Were that the tough men and women who had the best thought of our motherland? Maybe. We remain extremely grateful that they at least have tried it. And many died.

There was a part that withdrew apathetically and ‘hoped for the best’.
Were they faint hearted? No, those were the ordinary men and women who simply had no other way out than to stay. And most just went on with daily life. The baker baked bread, the farmer milked his cows. And many died.

There was a part that fled to overseas countries.
Were all those Dutch escapees who left for Canada adventurers? No, they were just hard working Dutchmen. They were lucky that they had saved enough money for that long and costly journey. Did they all came back after the war ended? No, many stayed and have built a life elsewhere. Canadians felt that bad? No, they were happy enough that so many hard working people would stay.

Why are we so suspicious about the flow of refugees arriving in Europe?
Where does the idea come from that all Syrians are poor people? Syria was a reasonably prosperous country before the civil war broke out. They had houses, and work and just as easily access to the Internet as we do.
Are we so spoiled that we do not dare to share our wealth (think freedom)?
Are we suddenly so numb that we are no longer open to dissenters?
Dutch people were known to have no prejudices and to be tolerant. Is that just changing?
Of course, there are bad apples among the stream of refugees.
But hey, how many bad apples can we count among the Dutchmen?

So before you judge the refugees, ask yourself whether you would have the courage to fight against an extremist regime or against extreme beliefs. And you die.
Or would you apathetically crawl into a corner and hope it will go away quickly. And you die.
Or maybe you’d be one of those people who leave hearth and home (oh no, you don’t have anymore, that’s already been shot to pieces) and flee to a better place.

The issue is not whether refugees are welcome or not. Because we all feel for them. We must find a solution for all those people to have a shelter. A slice of bread to eat, and the opportunity to earn their bread for themselves.
Hundreds of Dutchmen on benefits flatly refused to work in the greenhouses, maybe there are hundreds of refugees who would give their heart and soul for a job.
And how to finance it? Simply withdraw the support of those Dutchmen who did not want to get their hands dirty.
Is this a black / white story? Of course, but I have to start somewhere.
There are 393 municipalities in the Netherlands, when we make a little bit of space in every village and in every town now, then we will get there.

And you know, it is much easier to take care of a few families, then to keep trace of hundreds of people together in one place.




Er zijn niet veel mensen meer die het zich kunnen herinneren, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog was Nederland ook verdeeld in 3 kampen.

Er was een deel dat zich niet zomaar bij de ‘veroveraar’ neerlegde en zij vochten terug.
Waren dat de stoere mannen en vrouwen die het beste voorhadden met ons moederland? Misschien. We blijven ze uiterst dankbaar dat ze het op z’n minst hebben geprobeerd. En velen gingen dood.

Er was een deel dat zich apathisch terugtrok en ‘op hoop van zege’ afwachtte.
Waren dat de angsthazen? Welnee, dat waren de gewone mannen en vrouwen die gewoon geen andere uitweg hadden dan te blijven. En de meesten gingen gewoon door met het dagelijkse leven. De bakker bakte zijn brood, de boer molk zijn koeien. En velen gingen dood.

Er was een deel dat vluchtte naar overzees land.
Waren al die Nederlandse vluchters die naar Canada vertrokken gelukszoekers? Welnee, dat waren gewoon hardwerkende Hollanders. Zij hadden het geluk dat ze genoeg geld hadden gespaard voor die lange en dure overtocht. Kwamen zij allemaal terug nadat de oorlog was afgelopen? Welnee, velen bleven en hebben een bestaan elders opgebouwd. Vonden de Canadezen dat erg? Welnee, die waren allang blij dat er zoveel hardwerkende mensen bijkwamen.

Waarom zij wij dan nu zo achterdochtig over de stroom van vluchtelingen die Europa binnenkomen?
Waar komt het idee vandaan dat alle Syriërs arme mensen zijn? Syrië was een redelijk welvarend land voordat de burgeroorlog uitbrak. Ze hadden huizen, werk en net zo makkelijk toegang tot internet als wij.
Zijn wij zo verwend dat we onze rijkdom (lees vrijheid) niet durven te delen?
Zijn wij ineens zo afgestompt dat wij niet meer open staan voor andersdenkenden?
Nederlanders stonden erom bekend dat zij geen vooroordelen hebben en tolerant zijn. Is dat zomaar verandert?
Natuurlijk zullen er rotte appels zitten onder de stroom van vluchtelingen.
Maar ach: hoeveel rotte appels kunnen we onder de Hollanders tellen?

Dus voordat je oordeelt over de vluchtelingen, vraag jezelf eens af of jij de moed zou hebben om te vechten tegen een extreem regime of tegen een extreme geloofsovertuiging. En je gaat dood.
Of zou je apathisch in een hoekje kruipen en hopen dat het snel over zal gaan. En je gaat dood.
Of misschien zou jij wel een van die mensen zijn die huis en haard (oh nee, dat heb je niet meer, dat is allang kapotgeschoten) verlaten en vluchten naar een betere plaats.

Het gaat er niet om of de vluchtelingen welkom zijn of niet. Want we voelen allemaal met ze mee. We moeten een oplossing zien te vinden om al die mensen onderdak te geven. Een boterham om te eten en de mogelijkheid die boterham zelf te verdienen.
Honderden steuntrekkende Hollanders vertikten het om in de kassenbouw te werken, misschien zijn er wel honderden vluchtelingen die hun hart en ziel zouden willen geven voor een baantje.
En hoe we dat moeten bekostigen? Gewoon de steun intrekken van die Hollanders die geen zin hadden om hun handen uit de mouwen te steken.

Is dit een zwart/wit verhaal? Natuurlijk, maar ik moet toch ergens beginnen.
Er zijn 393 gemeenten in Nederland, als we in elk dorp en in elke stad nu een klein beetje ruimte maken, dan komen we er wel.

En weet je, het is veel gemakkelijker om voor een paar gezinnen te zorgen, dan honderden mensen op een kluitje in de gaten te houden.



I was so afraid, scared to death
Alone in the middle of the night
Even too afraid to hold my breath
Trying to hold on with all my might

The creepy sounds were all around
The dense fog dampened all sight
The eerie barking of a lonely hound
That kept me breathless with fright

Around the corner I should be secure
Just a few steps and than to the right
I know I am safe for sure
I finally stepped in the lantern light

Nothing to hold on


They said it wouldn’t last
There was nothing to hold on
We both had a troubled past
Our love would be come and gone

Although we had our differences
And sometimes created a big mess
Once in a while kept our distances
It’s now many years ago that we said yes

Our love has been evolving
From craziness to being content
Instead of fights to resolving
And arguments being mend

After the battle we will revile
And we are still standing strong
A little breeze once in a while
So it’s nice to have proved them wrong




Where did they go
The thoughts I used to have
The words I used to say
The dreams that used to flow?

Where did they go
The friends I used to have
The songs I used to sing
The heart I used to know?

Where did they go
The family I used to have
The things I used to do
The joy I used to show?

It all sank in the sea of forgetfulness
That’s why I found a new way
Of dealing with my absent mind
It’s woolgathering awareness

So if you ask me where I’ve been
The answer can be ridiculous
Maybe I was dancing with the muggles
Or with the spiders under my skin

But you can be sure I am not far away
I’ll be just a few minutes gone
Because even in the strangest places
I’ll find the here and now of today